Wskazówki dla autorów

Redakcja zwraca się do autorów z prośbą o przygotowanie tekstów zgodnie z poniżej opisanymi zasadami. 

Redakcja przyjmuje wyłącznie teksty przesłane pocztą elektroniczną na adres: przegladhistoryczny@uw.edu.pl. Prosimy o nieprzysyłanie tekstów przechodzących aktualnie proces oceny w innych czasopismach. 

Publikujemy teksty w językach polskim i angielskim. Nie dotyczy to publikacji źródeł.

Razem z tekstem autor przekazuje redakcji oświadczenie o przestrzeganiu zasad etycznych. Po zaakceptowaniu tekstu do publikacji należy przysłać oświadczenie o udzieleniu licencji na korzystanie z artykułu w celu jego publikacji.

Redakcja zwróci się do autorów tekstów opracowanych bez uwzględnienia poniższych zasad, z prośbą o ich uzupełnienie i przeredagowanie.

Redakcja zastrzega sobie prawo wprowadzania do artykułów i recenzji zmian formalnych, wynikających z konieczności respektowania zasad edytorskich, kultury i poprawności języka.

Redakcja zastrzega sobie prawo do eliminowania z tekstu (zwłaszcza w przypadku recenzji i polemik) treści niezwiązanych z meritum dyskusji, krytyki naukowej bądź sporu naukowego, a szczególnie argumentów ad personam (-as), bądź treści obrażających, dyskredytujących lub zniesławiających kogokolwiek.

ARTYKUŁ

Objętość artykułu nie powinna przekraczać 60 tys. znaków ze spacjami (łącznie z przypisami), nie wliczając w to bibliografii i streszczenia. Redakcja może jednak w szczególnych przypadkach zgodzić się na publikację tekstu o większej objętości.

Pod imieniem i nazwiskiem autora podajemy:

• jedną afiliację (np. Uniwersytet Jagielloński, Instytut Historii; Muzeum II Wojny Światowej), a w przypadku jej braku – nazwę miasta;
• numer ORCID.

Po tytule artykułu należy umieścić od pięciu do siedmiu słów kluczowych w języku polskim i angielskim;

Wraz z tekstem artykułu należy przysłać streszczenie (1500–2000 znaków) w języku polskim lub angielskim, napisane w trzeciej osobie. Streszczenie powinno zawierać nie tylko pytania badawcze, ale również wnioski z badań.

RECENZJA I ARTYKUŁ RECENZYJNY – charakter, zasady i różnice

Autorzy chcący napisać recenzję lub artykuł recenzyjny proszeni są o wcześniejszy kontakt z redakcją: przegladhistoryczny@uw.edu.pl

Artykuł recenzyjny oraz recenzja stanowią odrębne formy wypowiedzi naukowej i podlegają różnym wymaganiom merytorycznym oraz formalnym.

Objętość artykułu recenzyjnego nie powinna przekraczać 40 000 znaków ze spacjami (łącznie z przypisami, bez uwzględniania bibliografii i streszczenia), natomiast objętość recenzji nie powinna przekraczać 15 000 znaków ze spacjami.

Artykuł recenzyjny powinien wykraczać poza omówienie jednej publikacji. Ma charakter przeglądowy lub polemiczny i może zawierać wyniki własnych badań autora, dlatego zazwyczaj posiada rozbudowany aparat naukowy. Artykuł recenzyjny powinien być opatrzony tytułem, streszczeniem oraz bibliografią.

Recenzja obejmuje omówienie jednej książki, jednak nie może ograniczać się wyłącznie do jej streszczenia. Redakcja oczekuje tekstów, które identyfikują główne problemy poruszane w recenzowanej publikacji, a także wskazują jej mocne i słabe strony wraz z odpowiednim uzasadnieniem. Należy unikać szczegółowych wyliczeń drobnych błędów redakcyjnych, takich jak pojedyncze błędne sygnatury, numery stron czy inne usterki techniczne. Recenzja nie zawiera streszczenia ani bibliografii (ewentualne odwołania do innych prac należy ograniczyć do minimum i umieszczać w przypisach).

Recenzujemy książki polskie opublikowane w ciągu ostatnich trzech lat oraz książki zagraniczne wydane w ciągu ostatnich pięciu lat.

W opisie recenzowanej publikacji należy podać pełne imiona i nazwiska autora (autorów), redaktorów tomów zbiorowych oraz tłumaczy, a także nazwę wydawnictwa i liczbę stron.

Imię i nazwisko autora tekstu, afiliację oraz numer ORCID należy zamieścić pod tekstem recenzji lub artykułu recenzyjnego.

Redakcja podejmuje starania, aby uzyskać dla autora egzemplarz recenzowanej książki w wersji papierowej lub elektronicznej bezpośrednio od wydawnictwa. W przypadku rezygnacji z przygotowania tekstu autor zobowiązany jest do odesłania otrzymanego egzemplarza na adres: Wydział Historii Uniwersytetu Warszawskiego, Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa, z dopiskiem: Redakcja „Przeglądu Historycznego”. Redakcja nie zwraca egzemplarzy recenzyjnych nadesłanych przez wydawnictwa lub autorów. Jeżeli redakcja nie zdecyduje się na recenzję otrzymanej książki, przekazuje ją do Biblioteki Wydziału Historii UW.

Redakcja nie przyjmuje recenzji książek przygotowanych przez autorów, którzy wcześniej byli wewnętrznymi recenzentami tych publikacji. Chodzi przede wszystkim o recenzje doktorskie, habilitacyjne, wydawnicze oraz omówienia dorobków profesorskich.

ZASADY OPRACOWANIA TEKSTU ARTYKUŁU I RECENZJI

Teksty powinny być zapisane w formacie *.doc lub *.docx; czcionka Times New Roman 12 (w przypisach 10); interlinia 1,5; tekst wyjustowany; przypisy dolne.

Kursywa jest zarezerwowana dla tytułów źródeł i opracowań wydanych drukiem oraz dla pojedynczych nieprzyswojonych polszczyźnie wyrażeń, zwrotów i terminów obcojęzycznych, niebędących cytatami (np. sensu stricto, last but not least).

Wyróżnienia fragmentu tekstu dokonujemy pogrubioną czcionką.

Podając okres czasu (np. XVIII–XIX w.), strony (np. s. 34–38) i inne zakresy liczbowe stosujemy półpauzę (–), nie stosujemy dywizu (-).

Cytaty

Cytaty ujmujemy w cudzysłów; cytat w cytacie oznaczamy cudzysłowem francuskim (‹‹przykład››).

Cytaty zajmujące więcej niż cztery wiersze wyodrębniamy z tekstu z czcionką zmniejszoną o jeden punkt, nie ujmując ich w cudzysłów i oddzielając od tekstu głównego jednym pustym wersem od dołu i od góry.

Opuszczenia w cytatach oznaczamy wielokropkiem w nawiasie kwadratowym: […].

Zachęcamy do dawania cytatów z tekstów obcojęzycznych w tekście głównym w tłumaczeniu na język tekstu, podając oryginalny tekst w przypisie.

Cytaty w językach pisanych pismem cyrylickim dajemy w tłumaczeniu lub w oryginale (nie dokonujemy transkrypcji ani transliteracji).

Osoby i instytucje

Imiona i nazwiska podajemy w oryginalnej pisowni (w przypadku innych niż łaciński alfabetów – w transkrypcji). Nie dotyczy to postaci powszechnie znanych (np. Horacy, Monteskiusz, Waszyngton), panujących i świętych.

W przypadku osób po raz pierwszy wzmiankowanych w tekście (lub w narracyjnym fragmencie przypisu) podajemy imię i nazwisko, przy kolejnych wzmiankach tylko nazwisko. Wyjątkiem jest sytuacja występowania w tekście dwóch lub więcej osób o tym samym nazwisku.

W tekście artykułu lub recenzji nie używamy stopni i tytułów naukowych, mogą one być używane w nekrologach. 

W recenzjach słowo „autor” piszemy małą literą.

Jeżeli w tekście pojawia się więcej niż raz nazwa instytucji, za pierwszym razem podajemy jej pełną nazwę oraz w nawiasie stosowany dalej skrót np. Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Policji (dalej: KRSWiP).

Skróty, liczebniki, daty

W tekście stosujemy skróty konwencjonalne, takie jak: np., m.in., tj., ok., tzn., etc., r., w., itp., itd. oraz skrócone oznaczenia jednostek miar i walut, wyłączając przypadki, w których skracane w ten sposób wyrażenia lub słowa występują na początku zdania.

Liczebniki od 1 do 10 należy zapisywać słownie, powyżej 10 – cyframi. Jeżeli liczebnik rozpoczyna zdanie, zapisujemy go słownie (np.: Dwadzieścia lat później). Zawsze stosujemy zapis cyfrowy w przypadku jednostek miar (np. 3 kg), procentów (np. 5 %) i jednostek monetarnych (np. 2 zł). Przy zapisie liczb stosujemy skróty: tys., mln, mld (ale: kilka tysięcy, a nie: kilka tys.).

Daty w tekście głównym i narracyjnych fragmentach przypisów należy zapisywać według następujących wzorów:

• 1 czerwca 1822 r.
• czerwiec 1822 r.
• 1822 r., ale: w roku 1822
• XIX w., ale: w wieku XIX
• lata dwudzieste XIX w.
• siedemnastowieczny
• druga połowa XVII w.
• lata 1822–1824
• przełom roku 1822/23
• stary/nowy styl: 7 / 20 czerwca 1822 r.; 28 maja / 10 czerwca 1822 r.; 28 grudnia 1821 r. /  10 stycznia 1822 r.

Daty w przypisach do źródeł rękopiśmiennych zapisujemy:

• 1 VI 1822
• czerwiec 1822
• stary/nowy styl: 7 / 20 VI 1822; 28 V / 10 VI 1822; 28 XII 1821 / 10 I 1822.

Ilustracje i wykresy

Możliwe jest umieszczenie w tekście ilustracji, jeżeli przedmiotem analizy jest źródło ikonograficzne.

Ilustracje i wykresy należy przekazać w formatach *.jpg lub *.tiff i w rozdzielczości minimum 600 dpi.

Przed przesłaniem artykułu należy skonsultować się z redakcją w sprawie zamieszczenia w nim materiałów ilustracyjnych. W przypadku korzystania z ilustracji chronionych prawem autorskim należy uzyskać pisemną zgodę wszystkich właścicieli praw na ich reprodukcję we wszystkich formatach, zarówno drukowanych, jak i elektronicznych. Prosimy o dostarczenie zgody wraz z ilustracjami.

Miejsce ilustracji lub wykresu powinno być oznaczone w przesłanym tekście samodzielnym akapitem w punkcie tekstu, w którym ma się pojawić obraz. Akapit ten powinien zawierać wyrażenie „Rysunek xx [xx = numer]”, po którym następuje podpis.

PRZYPISY

Stosujemy przypisy dolne z ciągłą numeracją. 

Odnośniki do przypisów umieszczamy przed kropką kończącą zdanie (wyłączając przypadki, w których stanowi ona część skrótu: r., w., etc., itd., itp.), lub przed przecinkiem wewnątrz zdania.

Nie należy podawać zakresu stron w formie „s. 32n” lub „s. 32nn.”. Podajemy strony od–do np. s. 32–37.

Jeżeli publikacja lub rękopis nie ma numerów stron/kart, używamy skrótu „npag.”

Przypisy do źródeł i opracowań drukowanych

W przypadku publikacji książkowych, w pełnych opisach bibliograficznych poza autorem i tytułem, względnie tytułem i nazwiskiem wydawcy lub redaktora tomu (zawsze w mianowniku), podajemy miejsce i rok wydania. Nie podajemy nazwy wydawnictwa.

W tytułach w języku angielskim wszystkie wyrazy piszemy wielką literą z wyjątkiem rodzajników, spójników i krótkich przyimków.

Publikacje w językach pisanych pismem cyrylickim podajemy w oryginale (nie dokonujemy transkrypcji ani transliteracji).

Po tytule artykułu w pracy zbiorowej piszemy „w:” (bez nawiasów kwadratowych).

Podajemy inicjały imion autorów, redaktorów, wydawców źródeł, tłumaczy. 

Redaktorów tomów zbiorowych poprzedzamy skrótem „red.” (nie „pod red.”), a tłumaczy prac obcojęzycznych skrótem „przeł.”.

Jeśli praca zbiorowa ma więcej niż trzech redaktorów, podajemy osobę wymienioną na pierwszym miejscu i skrót „[i in.]”.

Używamy skrótów: brak miejsca wydania – „b.m”; brak roku wydania – „b.r.”; brak miejsca i roku wydania – „b.m.r.”.

W opisie publikacji w czasopiśmie naukowym podajemy tom/rocznik, rok, zeszyt/numer – wszystko cyframi arabskimi. Nie stosujemy skrótów „t.”, „z.”, „nr”. 

Kursywą piszemy tytuły artykułów i książek. Tytuły czasopism podajemy antykwą w cudzysłowie. 

Przy kolejnych przypisach do publikacji podajemy autora i skrócony tytuł (bez wielokropka) bądź – w przypadku prac zbiorowych i zbiorów źródeł – sam skrócony tytuł. Nie zastępujemy tytułów skrótami „dz. cyt.” lub „op. cit”. 

W następujących po sobie przypisach do tej samej publikacji lub do innej publikacji tego samego autora stosujemy określenia „tamże”, „tenże”, „taż”.

Przypisy do źródeł i opracowań niedrukowanych

Przypis do źródła rękopiśmiennego składa się z nazwy instytucji, która je przechowuje (archiwum, biblioteki, muzeum itp.), nazwy zespołu, sygnatury i z numeru strony lub karty z oznaczeniem recto czy też verso (np. 32r, 32v). Za pierwszym razem dajemy pełne nazwy instytucji i zespołu archiwalnego. Jeżeli występują one w dalszych przypisach, piszemy w nawiasie „dalej:” i podajemy skrót nazwy instytucji lub zespołu. 

Jeżeli w przypisach nazwa instytucji pojawia się więcej niż raz, za pierwszym razem podajemy jej pełną nazwę oraz w nawiasie stosowany dalej skrót np. Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Policji (dalej: KRSWiP). 

W przypadku listu podajemy nadawcę i odbiorcę, datę i ewentualnie miejsce.

Odwołując się do publikacji internetowych podajemy autora, tytuł (kursywą), link i (w zwykłym nawiasie) datę dostępu np. (dostęp: 11 II 2025).

Przy relacjach ustnych podajemy instytucję przechowującą tekst, imię i nazwisko autora relacji, datę rozmowy, imiona i nazwiska osób, które przeprowadziły rozmowę i opracowały tekst relacji.

BIBLIOGRAFIA

W bibliografii podajemy wszystkie opracowania i źródła przywołane w przypisach. Bibliografia podzielona jest na źródła niedrukowane, źródła drukowane i opracowania.

W bibliografii stosujemy te same zasady opisu bibliograficznego co w przypisach, z jednym wyjątkiem – podajemy pełne imiona autorów, redaktorów tomów i wydawców źródeł.

Wskazujemy zakres stron artykułów lub rozdziałów książek.

Przy kolejnych publikacjach jednego autora podajemy jego nazwisko i imię (nie zastępując ich kreską albo słowami „Tenże” albo „Taż”).

Niepolskie znaki literowe umieszcza się zgodnie z kolejnością liter w polskim alfabecie (Cackiewicz, Čapek, Cat).

W bibliografii nie stosujemy numeracji pozycji bibliograficznych.

W części dotyczącej źródeł niedrukowanych podajemy nazwy archiwów, bibliotek i innych instytucji przechowujących źródła, nazwy zespołów archiwalnych i sygnatury.

PRZYKŁADY

Monografia:

Pierwszy raz w przypisie:

M. Pilaszek, Procesy o czary w Polsce w wiekach XV–XVIII, Kraków 2008, s. x.

W kolejnych przypisach:

M. Pilaszek, Procesy, s. x.

W bibliografii:

Pilaszek Małgorzata, Procesy o czary w Polsce w wiekach XV–XVIII, Kraków 2008.

Artykuł w czasopiśmie:

Pierwszy raz w przypisie:

M. Piber-Zbieranowska, A. Supruniuk, Regencja Anny Radziwiłłówny na Mazowszu w latach 1503–1518: zarys problematyki, „Przegląd Historyczny”, 106, 2015, 2, s. x.

W kolejnych przypisach:

M. Piber-Zbieranowska, A. Supruniuk, Regencja, s. x.

W bibliografii:

Piber-Zbieranowska Marta, Supruniuk Anna, Regencja Anny Radziwiłłówny na Mazowszu w latach 1503–1518: zarys problematyki, „Przegląd Historyczny”, 106, 2015, 2, s. 325–346.

Artykuł w pracy zbiorowej:

Pierwszy raz w przypisie:

H. Dziechcińska, Parenetyka, w: Słownik literatury staropolskiej, red. T. Michałowska, Wrocław 2002, s. x.

W kolejnych przypisach:

H. Dziechcińska, Parenetyka, s. x.

W bibliografii:

Dziechcińska Hanna, Parenetyka, w: Słownik literatury staropolskiej, red. Teresa Michałowska, Wrocław 2002, s. 618–623.

PSB:

Pierwszy raz w przypisie:

H. Barycz, Marcin Kromer, w: PSB, 15, Wrocław 1970, s. x.

W kolejnych przypisach:

H. Barycz, Marcin Kromer, s. x.

W bibliografii:

Barycz Henryk, Marcin Kromer, w: PSB, 15, Wrocław 1970, s. 319–325.

Wydawnictwo źródłowe:

Pierwszy raz w przypisie:

M. Kromer, Polska, czyli o położeniu, ludności, obyczajach, urzędach i sprawach publicznych Królestwa Polskiego księgi dwie, przeł. S. Kazikowski, oprac. R. Marchwiński, Olsztyn 1984, s. x.

W kolejnych przypisach:

M. Kromer, Polska, s. x.

W bibliografii:

Kromer Marcin, Polska, czyli o położeniu, ludności, obyczajach, urzędach i sprawach publicznych Królestwa Polskiego księgi dwie, przeł. Stefan Kazikowski, oprac. Roman Marchwiński, Olsztyn 1984.

Wydawnictwo źródłowe stanowiące część serii:

Pierwszy raz w przypisie:

Katalogi biskupów krakowskich, wyd. J. Szymański, Warszawa 1974 (Monumenta Poloniae Historica. Series nova, 10, 2), s. x.

W kolejnych przypisach:

Katalogi biskupów, s. x. 

W bibliografii:

Katalogi biskupów krakowskich, wyd. Józef Szymański, Warszawa 1974 (Monumenta Poloniae Historica. Series nova, 10, 2).

Niepublikowana praca dyplomowa:

Pierwszy raz w przypisie:

L. Jerkiewicz, „Kwestia żydowska” w Królestwie Polskim w latach 1815–1830, niepublikowana praca doktorska, Uniwersytet Wrocławski, 2014, s. x.

W kolejnych przypisach:

L. Jerkiewicz, „Kwestia żydowska”, s. x.

W bibliografii:

Jerkiewicz Lidia, „Kwestia żydowska” w Królestwie Polskim w latach 1815–1830, niepublikowana praca doktorska, Uniwersytet Wrocławski, 2014.

Artykuł w prasie codziennej:

Pierwszy raz w przypisie:

K. Srokowski, Uroczysta chwila, „Nowa Reforma”, 251, 3 XI 1905, s. 1.

W kolejnych przypisach:

K. Srokowski, Uroczysta chwila, s. 1.

W bibliografii:

Srokowski Konstanty, Uroczysta chwila, „Nowa Reforma”, 251, 3 XI 1905, s. 1.

Źródło rękopiśmienne:

Pierwszy raz w przypisie:

J. Ordęga do Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych  i Policji (dalej: KRSWiP), 10 II 1829, Archiwum Główne Akt Dawnych (dalej: AGAD), Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych (dalej: KRSW), sygn. 6330, s. 403.

W kolejnych przypisach:

J. Ordęga do KRSWiP, 10 II 1829, AGAD, KRSW, sygn. 6330, s. 403.

W bibliografii:

Archiwum Główne Akt Dawnych, Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych, sygn. 6330.

Publikacje w internecie:

Pierwszy raz w przypisie:

R. Brodacki, Wybuch na Kilińskiego, https://www.1944.pl/artykul/wybuch-na-kilinskiego,5536.html (dostęp: 11 II 2025).

W kolejnych przypisach:

R. Brodacki, Wybuch na Kilińskiego.

W bibliografii:

Brodacki Rafał, Wybuch na Kilińskiego, https://www.1944.pl/artykul/wybuch-na-kilinskiego,5536.html (dostęp: 11 II 2025).